To Bokser.
Nie żyje.
Stój!
- Mogę wsiąść? - Nie.
- Nie ma miejsca? - Wszystkie zajęte.
Wejdź na górę.
Zostanę tutaj, dziękuję.
Panie kierowco, dokumenty.
- Dokąd idziesz? - Do siebie.
Do siebie, czyli gdzie?
Na plantację kawy, tam dalej.
Kiedyś blokowali tą drogę. Płaciłaś im?
Tak, raz.
- Ile? - Nie pamiętam... 100 dolarów.
Tym bandytom?
Nic dziwnego, że prawo mają gdzieś!
Musiałam przejść. Każdy płacił.
Tym się karmi korupcja.
Przez takich, jak ty, ten kraj schodzi na psy.
Mogę usiąść?
Do wszystkich ukrywających się w lesie:
Wyjdźcie. Opuśćcie kryjówki.
Roślinność, która żywi was...
i sprawia, że jesteście
niewidoczni
i bezpieczni...
Pani Vial!
To ostatnie ostrzeżenie!
Musi pani wyjechać natychmiast!
Pani Vial!
Wojsko francuskie wycofuje się! Wyjeżdżamy!
Będzie pani całkowicie odcięta!
Proszę to przemyśleć!
Proszę pomyśleć o rodzinie!
Wycofujemy się!
Musi pani wyjechać natychmiast!
PRZETRWANIE W TRUDNYCH WARUNKACH
Białasy, te brudne białasy.
Kpią sobie z nas.
Ryzykujemy dla nich życiem!
Banda dorobkiewiczów!
Bezczelnych, głupich, pretensjonalnych.
Nie zasługują na tą piękną ziemię.
Nawet jej nie doceniają!
BÓG SIĘ NIE PODDAJE
Co robicie? Dokąd jedziecie?
- Dokąd jedziecie? - Nie zostaniemy tu.
Nie możecie odejść. Dopiero zaczęliśmy!
Wracajmy.
Dobrze wiesz, że nie możesz zostać! Przecież słyszałaś.
Czemu nie słuchasz?
Potrzebuję tygodnia. Pięć dni, albo zbiory pójdą na marne.
Pięć dni was nie zbawi. To się może ciągnąć miesiącami!
Twój nadzorca... Oni również wyjeżdżają.
Ange i Maurice? Wątpię w to.
Wszyscy wyjeżdżają!
Będzie coraz gorzej.
Jedziemy! Zanim napotkamy na kłopoty!
Zaczekaj!
Zostań. Czemu wyjeżdżasz?
Wszędzie wojna i cierpienie!
- Tylko tydzień! Jeden tydzień! - Nie.
Ange!
Nie możesz wyjechać, Maurice. Co wtedy zrobimy?
Potrzebujemy tygodnia. Widziałeś uprawy.
Najwyżej tydzień!
Jeden krótki tydzień.
Nagle nie możesz zostać? To zbyt niebezpieczne?
Może przesadzają...
Nie możemy dać się zastraszyć. Musimy stawić opór.
Ten śmigłowiec nie latał dla zabawy.
Był tu dla ciebie i twojej rodziny. Nie dla nas!
André ma rację.
Kawa to kawa. Nie warto dla niej umierać.
Gdzie twoje dzieci?
W bezpiecznej strefie.
W bezpiecznej strefie! Przejrzyj na oczy!
Masz syna.
Niech się ruszy!
Niech dopilnuje uprawy!
Nie masz prawa krytykować Manuela!
Spadaj! Nigdy nie wracaj!
Słyszysz? Nigdy! Czy to jasne?
André?
Tu go nie ma.
André, André...
Wiedziałem. Nie zdołają cię zlikwidować.
Nie ciebie, nie Boksera!
Kiedyś mówiłem sobie...
Jeśli uda mi się spotkać Boksera
i dla niego walczyć...
o nic więcej nie poproszę Boga.
Skąd to masz?
- Skąd? - Z tamtej plantacji.
To tylko własność białasów.
Wstawaj, Manuelu. Jesteś mi potrzebny.
Jest tam kto?
Co tu robisz?
Czekam na mojego wuja.
- Jesteś bratankiem Jeana-Marie? - Tak.
Wie, że tu jesteś?
Ucieszy się, kiedy mnie zobaczy.
Chcesz coś do picia?
Do jedzenia?
Lucie!
- Dokąd jedziesz? - Odebrać José.
Ja pojadę. Muszę znaleźć nowych pracowników.
Potem odbiorę José.
- Nie widzisz, co się dzieje? - Dajesz się zastraszyć!
- To zostaje tutaj. - To śmieszne.
Ktoś otwierał sejf?
Czemu pytasz?
Spójrz, jaki bałagan.
Spytaj André.
Ja nie mam kluczy.
Dobra, stary!
Wyjeżdżasz?
Tylko do miasteczka.
To kosztuje 100 dolców.
Uczysz mojego syna WFu.
Jestem Maria Vial.
Pierwszy raz cię widzę. Jedziesz czy nie, stówa.
Daj spokój. Dziesięć, jeśli jadę, zero, jeśli nie.
Przecież mnie znasz.
Ja znam was.
Peter Nembo, François-Joseph.
Twój ojciec handluje nasionami.
Czemu wspomniałaś o jego ojcu?
Płacisz, albo rozwalę ci łeb!
Jeśli nie zapłaci,
skończę z nią!
Dzień dobry, Bernardzie.
Witaj, Christine.
Solidna ochrona.
Nie jestem pewna... To zbyt mało.
Lekarstwa dla pana Viala. Sprawdzałem, jest wszystko.
Z wyjątkiem tlenu.
André podjedzie po niego później.
Masz długopis?
Wolelibyśmy gotówkę. Dolary.
Rozumiem...
W porządku?
Możesz mi to rozmienić?
Wiele znaleźć można w domach naszych panów.
Ale spokojnie.
Każdy dostanie swoją część.
I pamiętajcie...
tego, co przeznaczył nam los,
nikt nam nie odbierze.
Powinnaś wyjechać.
Uważajcie na oszustów, cwaniaczków i złodziei.
Dla białasów impreza skończona.
Żadnych koktajli na ocienionych werandach,
podczas gdy my wylewamy pot i łzy.
Oni uciekają.
I słusznie.
Nasi możni drżą ze strachu.
Pakują walizki, pełne łupów,
kiedy wy głodujecie...
Cześć. Tatuś w domu?
Tatusia nie ma.
Do zobaczenia.
MER DOTRZYMUJE OBIETNIC
Będzie w szoku, że próbowałeś sprzedać plantację.
Okłamujesz ją.
Chronię ją przed nią samą.
Uprawa nie przynosi już zysków.
Nie ma sensu dać się zabić za kawę.
Plantacja jest nic nie warta.
Dobrze wiedzieć, że plantacja jest niedochodowa.
Trzymam cię przy życiu.
Beze mnie zgniłbyś w Garonnie.
Daj spokój! Nie przesadzaj!
André...
Wszystko się rozpada.
W ciągu sześciu miesięcy wszystko zamoknie.
Kiedy to budowałeś, już było za późno.
Trzeba było wyjechać wtedy.
Zabrać żonę i José.
To ładny kawałek ziemi.
Ale nadal...
jeśli zsumuję wszystkie twoje długi,
powinienem najpierw zająć plantację,
a potem
wykopać ciebie.
I nadal miałbyś długi.
Dobra...
Zdobądź podpis ojca.
Masz Fantę?
To moja Fanta.
Chcesz pić?
To moi ludzie.
Mogą cię zabrać do granicy.
Płać im gotówką. Niech to zostanie między nami.
Masz paliwo?
Niewiele.
Skąd ich wytrzasnąłeś?
To moja osobista armia.
Twoja armia... Daruj sobie.
Tak masz zamiar powstrzymać rebelię?
- Wszyscy gotowi? - Tak!
- Powiecie coś? - Tak!
- Co? - Zdusić rebelię!
Potrzebuję ludzi do pracy przy zbiorach.
Są tu jacyś mężczyźni,
którzy mogliby pracować u mnie?
Zaczekaj tu.
Zaczekaj.
Połowa teraz,
druga połowa potem.
Trzy posiłki dziennie plus orzeszki koli.
Jest spokojnie. Nigdy nie było kłopotów. To tylko kilka dni.
Jedziemy?
ZLIKWIDOWAĆ BOKSERA!
Dlaczego "zlikwidować"?
Mówią, że go zabili. To nam nie służy.
Teraz może być jeszcze gorzej.
NIE USTĄPIMY
Uciekajcie natychmiast.
Robi się coraz gorzej.
Wyjeżdżajcie szybko. Jest źle.
Nie wolno znaleźć się pomiędzy armią a rebeliantami.
Jak osądza zagrożenie?
Jeśli zaczniemy wierzyć radiu...
Jak skończę robotę, kupuję motor i spadam stąd.
Moja córka choruje.
Jest zbyt mała.
Muszę zostać.
Co jej dolega?
Nie wiadomo. Leży w łóżku. Nie wstaje.
Była w szpitalu?
Za późno na to.
Muszę kogoś odebrać. Zaraz wracam.
Jesteś jego matką?
- Macochą? - Niezupełnie.
Muszę wiedzieć, kim jesteś.
Jestem byłą żoną jego ojca. José to przyrodni brat mojego syna.
Słuchaj, śpieszę się. Możesz go przyprowadzić?
Sama po niego idź.
Mogę?
Dziękuję!
José, zabieram cię do domu.
Weź swoje rzeczy.
Pośpiesz się!
Wkrótce będą tu pustki.
- Dużo dzieci odeszło? - Tak.
Mama potrzebuje cię w domu.
Szkoła nikogo nie interesuje. Po co mielibyśmy chodzić?
Nie wiem, José. Nie wiem.
Właśnie zatrudniłam pracowników.
Czekają w ciężarówce.
Pomożesz też?
Nie ma problemu.
Nie ma problemu...
Z tobą nigdy nie ma problemu.
Wiele rzeczy ułatwiasz.
Co tu robisz?
Przyjechałem po José.
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
Miałaś szukać pracowników...
Wszyscy odeszli. Nawet Maurice i Ange. Nie ma nikogo.
Ale znalazłam wyjście.
Serio odeszli? Cholera...
Nie wydajesz się zasmucony. Wątpię, żebyś o tym nie wiedział...
Lucie mówiła, że możesz zdobyć benzynę.
To prawda. Będę miał trochę, jutro.
To syn?
Nie, ale też mam syna.
Jesteś szefową?
Tak jakby.
W pewnym sensie.
Nie jestem właścicielką, ale zarządzam.
Jeśli nie należy do ciebie, to patykiem po wodzie pisane.
Przestraszyłeś mnie.
Wczoraj myślałem, że umieram.
Nie mów tak.
Jutro umieścimy cię w pokoju André.
Ma klimatyzację.
Mario...
Tutaj się urodziłem.
Wasz dawny dom, to mój dom.
Tylko tutaj mi dobrze.
Plantacja jest wasza.
Wszystko należy do was.
Widzisz, nie przydała się.
Manuel pomagał?
Twój Manuel? To dobry dzieciak.
Trochę opieszały.
Marny pomagier.
Dojrzałe, niedojrzałe, co za różnica!
Nie krytykuj mojego syna, Lucie.
Ja nie krytykuję twojego, więc proszę o to samo.
Mój to co innego.
Rusz się, Manuelu! Całymi dniami leżysz w łóżku!
- Wstawaj! - Odczep się!
Uważaj, co mówisz!
Nie wiem, co robić. Sprawiasz mi zawód.
Szkoła i tak jest zamknięta.
Nic cię nie interesuje. Tylko się pałętasz.
Nawet nie rozmawiamy.
Tak jakby nas nie było.
Nie chcę. Mam dość tej gadaniny.
Jak odeślę cię do Francji, poczujesz różnicę.
Rusz się!
Nie wiem, co się stało.
Nie poznaję cię!
Jako matka poniosłam porażkę.
Widząc kobietę z synem takim, jak ty, pomyślałabym...
"Niewychowany dzieciak. Cóż za strata!"
Dobra, już wstaję.
Muszę się ubrać. Gdzie się pali?
Zaniedbanie uprawy jest gorsze niż pożar.
A najgorsze, co może zrobić facet,
to odpuścić sobie. To okropne!
No dalej, rusz się!
Dobra, już idę.
Idę!
Czemu krzyczysz?
Wydawało mi się, że coś widzę.
Będzie dobrze, synu. Zobaczysz.
Będzie dobrze.
Słuchajcie, łotry, gdziekolwiek jesteście.
Słuchajcie.
Nieustraszone, małe łotry...
Bokser wrócił. Ukrywa się.
Znajdźcie go.
Wyjdźcie i znajdźcie go.
Idź się ubrać!
Jest apatyczny. Musimy coś z tym zrobić.
Szkoła nie wchodzi w grę.
Wszystkie są pozamykane na dobre.
- Wiesz, co właśnie widziałem? - Nie.
Dwóch chłopców z maczetą i dzidą.
Powiem o tym Jeanowi-Marie.
Gdzie on jest?
Na pewno nie wyjechał.
Pomóż mi.
Ci chłopcy... Byli dziwni, wyglądali groźnie.
- Myślałem, że chcą... - Co chcą?
Nie wiem. Zaatakować Manuela.
Idę.
Jak teraz zdołamy sprzedać kawę?
Pesymista z ciebie.
Jeśli zbierzemy, jej wartość wzrośnie.
A gdybyśmy tak wszyscy wrócili do Francji?
Rozmawiałeś z merem? Widziałam twój motor.
On ma armię ochotników! Prosiłem go o ochronę!
Czemu mi nie mówisz? Informuj mnie wpierw!
I nie bierz pieniędzy bez mojej wiedzy!
Żółty pies.
Manuelu? Manuelu?
Stamtąd dobiega. Chodźcie!
Spójrz.
Tu nigdy nie sprawdzaliśmy. Może być dziurawa od dawna.
Tutaj są ślady.
Ślady dzieci...
To zapewne mali pasterze...
którzy chcieli...
złapać owcę.
Uzbrojeni mali pasterze.
To nic takiego. Zraniłem się w nogę.
Pokaż.
Pojedziesz ze mną traktorem.
Mamy przyczepę.
- Poradzimy sobie. - To nic wielkiego.
Wsiadaj.
Nie stój tu, José.
Coś ty zrobił z włosami?
Mówi, że szczęście, mi nie wystarczy.
Tylko tu potrafię żyć. Nie zostawię plantacji.
Jesteś moim synem. Nie dam ci się oddalić.
Wiesz, że nie dam...
Manuelu?
Od Sylvie S., do rodziców i szwagierki:
"Opuszczam to siedlisko szatana. Dam wam mój nowy adres."
Od François i Vincenta M. do siostry, Elisabeth:
"Wyciągniemy cię stamtąd.
Bądź gotowa. Jedziemy."
Co ty wyprawiasz? Zostaw to!
Zostaw!
Zwariowałeś?
Spadaj, zasrańcu! Wynoś się!
Twój ojciec sprzedał ten dom!
Zjeżdżaj, gówniarzu!
Zjeżdżaj!
Odbiło ci!
Narodowcy was pozabijają!
Wszystkich was!
Zakręć, kiedy się napełni.
- Manuel wrócił? - Tak.
Co tam chowasz?
Puść mnie! Puszczaj!
Odbiło ci!
Kompletnie ci odbiło!
Wiesz, co to oznacza? Masz pojęcie?
Wszyscy umrzemy.
Spychaj je na środek.
Z dala od kątów.
To zły znak.
Braki prądu są częste. Po to mamy generator.
Zawsze się zacina.
Kręcisz korbą w ten sposób.
Poradzę sobie.
Zostało niewiele paliwa.
Znamy tu wszystkich. Zdobycie go nie powinno być trudne.
Gnijemy tu od lat.
Zaczynamy...
Są głodni, a przez to, bardzo niebezpieczni.
Widziałem armię dzieci-żołnierzy.
Chłopców i dziewczęta.
To sieroty. Rodzice ginęli na ich oczach.
Niektórzy przeszli 150 kilomertów w poszukiwaniu Boksera.
Czemu mnie okłamałaś?
Manuel nie wrócił.
Zrobił coś strasznego.
Skrzywdził Elisabeth.
Ona ci to powiedziała?
Co za oszustka!
Uciekła.
Nie jest oszustką.
Manuel wziął moją broń. Oszalał.
Przymknij się! Nie będę o tym dyskutowała!
Przewody były przecięte!
Trzymam benzynę w ciężarówce.
Po to, żeby wyjechać.
Szeryf nam pomoże.
W zamian za co?
To nasz przyjaciel.
Manuelu?
Tutaj jest wszystko. Możecie...
Możecie gotować, są łóżka...
Nic wam nie grozi.
My o tym zdecydujemy.
Tutaj jest latarka.
Do jutra.
Tam jest pompa wodna.
W porządku?
Zostało tu sporo starszych ludzi.
- Nie wyjedziesz beze mnie? - Zawsze się o ciebie troszczyłem.
Podpisz tutaj.
I tutaj.
A pieniądze?
Jakie pieniądze?
Kto tu komu płaci?
Szeryf to sprytny człowiek.
Sprytniejszy od ciebie.
Wszystko w porządku, Jeanie-Marie?
Tak.
Miło to słyszeć.
Nie wyjeżdżasz?
Jestem za stary, by zaczynać na nowo.
Ja też nie mogłabym żyć nigdzie indziej.
Nie o to chodzi.
Zupełnie nie o to.
Po prostu nie chcesz, by ktoś odebrał ci to, co twoje.
Może masz rację.
- Poczęstuj się ryżem. - Dziękuję.
Mam włączyć generator?
Nie mamy paliwa.
Widziałam dziś twojego bratanka.
Potrzebuje czasu.
Widziałeś gdzieś Manuela?
Idę.
Twój syn...
Widzę, że się zmienił.
Trudno do niego dotrzeć.
Dorósł.
To nie tylko to.
Jego umysł jest niespokojny.
Jest jak pies.
Jest obłąkany?
Nieuformowany.
Niedokończony.
Niedokończony...
Manuelu?
To ty.
Jesteś ranny.
Co zrobimy?
Podaj mi butelkę z wodą.
Nie jesteś już tutaj bezpieczna.
Ty też nie.
To pokój mojego syna.
Czemu z nim nie odeszłaś?
Ja też walczę.
A we Francji, jak pokazałabym odwagę? To byłoby śmiesznie, bezcelowe.
Stałabym się zbyt wygodna.
Jesteś rozpalony.
Jutro przyniosę lekarstwo.
Przejęliśmy kontrolę nad sytuacją.
Rebelianci nie opanowują już terenu.
Sektor północny został oczyszczony.
Będziemy nadal przeszukiwać domy.
Z wiarygodnego źródła wiemy,
że oficer rebeliantów,
Bokser,
ukrywa się u obcokrajowców,
którzy wyzyskują nas i wykorzystują naszą ziemię,
by uprawiać podrzędną, bezwartościową kawę.
Wszyscy pomagający im, będą usuwani.
Na co ci pieniądze, kiedy będziesz martwa?
Dostaliście zaliczkę!
Tak, ale... oszukałaś nas!
Podobno ukrywasz rebeliantów!
To nierozsądne. Chcemy nasze pieniądze!
- I premię! - Przyszliście tu z własnej woli!
- Musimy odejść! - Daj nam pieniądze!
Chcemy nasze pieniądze!
Szybciej!
- Zniknęły. - Jak to zniknęły?!
Spójrz, sejf jest pusty.
Ktoś ukradł pieniądze!
Cholera!
Sprawdź dobrze!
Tu jest 200. Zdobędę więcej.
Tylko tyle?
Dawaj je!
Zapłacę wam jutro.
Odwieź nas do domu. Nie będziemy czekać.
Wszyscy wysiadać! Ale już!
Ale już!
Nie mamy pieniędzy.
Opróżnij kieszenie.
Kieszenie!
Daj spokój! Nie mamy pieniędzy!
Odbiło wam! Odbiło!
Bernardzie? Christine?
Wynoś się stąd! Nie żyje!
Wiem, gdzie jest Bokser!
Jest u mnie!
Czekajcie!
Wiem, gdzie on jest!
Może się pan zatrzymać?
Muszę tu wysiąść!
Proszę pana, biała kobieta chce wysiąść.
Nie zatrzymam się tutaj.
Muszę się tam dostać. Proszę stanąć!
Nie ma mowy.
To zbyt niebezpieczne.
Jedzie pan z powrotem?
Zawraca pan?
O której pan odjeżdża?
Muszę się dostać do domu. Powiedz, jak mam to zrobić!
- Skąd jesteś? - Z plantacji kawy Vialów.
Tak, wiem.
Marido!
- Mój syn tam jest! - Chodź ze mną.
Zabierzcie ją do plantacji Vialów.
- To ta pokoleniowa siedziba białych? - Tak.
Ty mnie zabierz!
Jestem zmęczona.
Manuel zabrał mój rower i zniknął.
Pomóż mi go odnaleźć. Nie da sobie rady.
Beze mnie jest bezsilny.
Biel przynosi nieszczęście.
Musi zostać zniszczona.
Błękitne oczy to problem.
To jego kraj. Tutaj się urodził.
Ale ten kraj go nie toleruje.
Bokser ukrywa się u mnie.
Wiem.
Zatrzymaj samochód. Chcę sama pójść do domu.
Dla odważnych dziecięcych szajek, Dla Marii
WYSTĄPILI
REŻYSERIA Claire Denis
Tłumaczyła: KSTfanka